Eurospirit 2005
God's Spirit over Europe
HOME
EUROSPIRIT 2006
POSTER 2006
PROGRAMMA CONFERENTIE
PRAISE & WORSHIP
PARKEREN / ROUTE / HOTELS
ONZE VISIE
OUR VISION
FOTO's EUROSPIRIT 2005
REAKTIES/GETUIGENISSEN
ARTICLES / STUDIES
Art. Bert Panhuise
Art. Arjan Knevel
Arjan & Efi bezoeken TBN
Gastschrijvers
Abortion/abortus
IsraŽl & Jewish people
Herstel van IsraŽl
Israel en Europa
Europa zonder God?
Europe without God?
Tithing / Tienden
enneagram OK?
Kingdom now??
Koninkrijk Nu ??
Koninkrijk NU 2
The Passion of the Christ
Aanslagen
Nieuwe wereld orde
Gregg Montella
Narnia
Narnia (English)
Vloek of Zegen
USHERS / ORDEWERKERS
ALLES KIDS / KINDERWERK
PARTNERS
TELEVISIE (+schema Eurospirit)
TELEVISION TBN
VERSLAG EUROSPIRIT 2005
FOTO's EUROSPIRIT 2004
VIDEO / DVD
NEWS
JESUS IS LORD
NIEUWS
LINKS
Herstel van IsraŽl.

Door: Franklin ter Horst. (Aangemaakt: 1991) (Laatste bewerking: 29 september 2005)

Als het jaar 70 na Christus is aangebroken, trekt het Romeinse leger onder aanvoering van Titus, Jeruzalem binnen en verwoest de hele stad en de Tempel. Al het roofgoed waaronder de Menora, wordt in triomftocht mee naar Rome genomen en daar tentoongesteld. De verwoesting van Jeruzalem was eeuwen daarvoor al aangekondigd in o.a. de bijbelboeken Leviticus en Deuteronomium en later ook in de boeken van de profeten.

Leviticus 26:33-43 Maar u zal Ik onder de volken verstooien en Ik zal achter u het zwaard trekken, en uw land zal een woestenij zijn en uw steden een puinhoop. Maar het land zal door hen verlaten worden en het zal zijn sabbatsjaren vergoed krijgen, terwijl het verwoest ligt zonder hen en zij zullen hun ongerechtigheid boeten, omdat, ja, omdat zij mijn verordening versmaadden en van mijn inzettingen een afkeer hadden.

Deuteronomium 28:64,29:24-25 De Here zal u verstrooien onder alle natiŽn van het ene einde der aarde tot het andere; dan zullen alle volken zeggen: Waarom heeft de Here zo met dit land gedaan? En men zal antwoorden: Omdat zij verlaten hebben het verbond van de Here,de God hunner vaderen.

Ezechiel 22:14 Ik ,de Here, heb het gesproken en Ik zal het doen. Ik zal u verstrooien onder de volken en verspreiden over de landen.

In Mattheus spreekt ook Jezus over de totale verwoesting van Jeruzalem.

Mattheus 24:2 En Hij antwoordde en zeide tot hen: Ziet gij dit alles niet? Voorwaar, Ik zeg u, er zal hier geen steen op de andere gelaten worden, die niet zal worden weggebroken.

Na de verwoesting van Jeruzalem kwam het Joodse volk nog eenmaal in opstand tegen de Romeinse overheersers. Dat gebeurde onder leiding van Simon Bar Kochba. (Kosiba). De aanleiding van deze opstand was dat keizer Hadrianus in 132 na Christus allerlei wetten tegen het Joodse geloof uitvaardigde en tevens besloot op de ruines van het verwoeste Jeruzalem een nieuwe stad te bouwen met een heidense tempel op de plaats van de verwoeste Joodse Tempel. Bar Kochba zag zich kans Jeruzalem te veroveren en drie jaar stand te houden tegen de Romeinse overmacht. Maar uiteindelijk brak de Joodse tegenstand toen 50.000 Romeinse soldaten Bar Kochba in de vesting Beth Ter, omsingelden. Deze vesting viel door verraad waarbij Bar Kochba sneuvelde met duizenden van zijn volgelingen. In totaal verloren 580.000 Joden het leven bij deze strijd en daar kwamen nog bij, al degenen die omkwamen door honger en ziekte. Talloze anderen werden gedeporteerd of als slaven verkocht, Joodse religieuze en politieke leiders, waaronder Rabbi Akiva en zijn discipelen, werden geŽxecuteerd.

Keizer Hadrianus voerde zijn plannen uit in de overtuiging de Joodse hoop op herstel van eigen staat en tempel, voor altijd uitgeroeid te hebben. Een nieuwe stad, genaamd, Aelia Capitolina werd gebouwd op de as van Jeruzalem en bevolkt door vreemdelingen. Op het oude Tempelplein verrees een heidense tempel voor de Romeinse god Jupiter. Men verbood de joden op straffe van de dood de stad te betreden of zelfs maar dichterbij te komen. Tenslotte werd het land IsraŽl veranderd in Palestina, genoemd naar de Filistijnen, de vroegere erfvijand van IsraŽl, om de joodse connectie met het Beloofde Land weg te werken. Alles wat herinnerde aan het Joodse volk, werd uitgewist.In deze late Romeinse periode verbleef het Tiende Legioen in Jeruzalem. De meerderheid van de Jeruzalemmers bestond toen uit Romeinse veteranen en hun familieleden. Ook in de eeuwen daarna bleef men de joden op de meest wrede wijze vervolgen. Zo zeer zelfs dat hun aantal op een gegeven moment wereldwijd was geslonken tot ongeveer een miljoen.Gehaat als zij waren, bij zowel belijdende christenen, als bij niet christenen werden ze opgejaagd van land tot land, zonder ooit rust of voorspoed te vinden afgezien van bepaalde korte perioden.

Oppervlakkig beschouwd was Israels toekomst hopeloos. In de 8ste eeuw namen de Arabieren Israels aloude land in bezit en daarna volgden de kruisvaarders. In 1517 namen de Ottomaanse Turken de macht in het Beloofde Land over en behielden die totdat Turkije in de Eerste Wereldoorlog verslagen werd door de Engelsen. Sinds de joden uit hun land werden verjaagd en over de hele wereld verstrooid hebben zij altijd terug verlangd naar hun oude vaderland en nimmer de hoop opgegeven ooit nog eens terug te keren. Het Beloofde Land bleef leven in hun getto,s en in hun synagogen. Zelfs in de verste uithoeken van de aarde, in gebieden die totaal verschillend waren van hun thuisland, leefden ze alsof ze nog in hun geliefde land waren. In al die jaren van afwezigheid is het Joodse volk nooit opgehouden te bidden voor de verlossing van hun land.

Het is een opmerkelijk feit in de geschiedenis van IsraŽl dat het land verviel tot een troosteloze en geruÔneerde toestand, steeds wanneer land en volk van elkaar werden gescheiden. Dat was ook onder de Turkse overheersing zo. Het oude Heilige land was door erosie en verwaarlozing totaal onvruchtbaar geworden. God had het volk gewaarschuwd dat dit zou gebeuren.In Leviticus staat daarover het volgende.

Leviticus 26:32 Ik zelf zal het land verwoesten, zodat uw vijanden, die daarin wonen, zich daarover zullen ontzetten.

De droom van het Joodse volk terug te keren naar het land van hun vaderen kreeg gestalte toen in 1897 Theodor Herzl zich uitsprak voor de oprichting van een onafhankelijke politieke Joodse staat en dat ideaal vertaalde in een politieke beweging.

 Theodor Herzl

Hij werd de grondlegger van het moderne zionisme. Herzl realiseerde zich evenwel dat antisemitisme, een onuitroeibare besmettelijke ziekte was en dat daar iets aan gedaan moest worden. Het enige middel om afdoende tegen deze kwaal op te treden leidde Herzl naar de gedachte dat slechts een nationale Joodse staat de oplossing voor dit probleem zou zijn. Het Joodse volk had recht op een nationale herleving in zijn eigen land IsraŽl waar iedere Jood, waar ook ter wereld, een woonplaats moest kunnen vinden. Dit recht werd later erkend in de Balfour-declaratie. Als plaats voor het toekomstige Zion werd aanvankelijk gedacht aan ArgentiniŽ. Chamberlain (Brits politicus. Birmingham 1863-Londen 1937) kwam later nog met het voorstel deze staat in Oeganda te vestigen. Maar vanzelfsprekend ging onder de joden de gedachte uit naar hun oude vaderland, het land dat Bijbels en historisch gezien, de enige juiste keuze was.

Herzl hoopte dat dit ideaal binnen vijftig jaar gerealiseerd zou worden. Enige jaren voordat Herzl zijn idee lanceerde was er al een immigratiebeweging naar het oude land op gang gekomen. Wat deze immigranten aantroffen was niet veel meer dan een verwoest land. De Arabieren die achtergebleven waren hadden zich nauwelijks bezig gehouden met bewerking en de opbouw van het land. Door de eeuwen heen was het land bijna geheel ontbost doordat de Turken belasting hieven over boombezit. De teruggekeerde joden begonnen spoedig aan de wederopbouw van het verwoeste land. In 1909 stichtte men de stad Tel Aviv. Tussen de Eerste en de Tweede Wereldoorlog trokken arme Arabieren uit de omringende landen het toenmalige Palestina binnen. Aangetrokken door de welvaart die de komst van de Joden naar het Beloofde Land in die streken had gebracht. In Jaffa hebben zich in die tijd Arabieren uit niet minder dan 15 Arabische landen gevestigd. Sinds de Oslo-Akkoorden in 1991 hebben zich zo'n 400.000 Arabieren uit JordaniŽ, Egypte, Irak en andere Arabische landen in de bijbelse gebieden Samaria en Judea gevestigd en daar 261 nederzettingen gebouwd.

In de Eerste Wereldoorlog slaagden de zionisten in Londen erin de stichting van de Joodse staat onder de aandacht van de Engelsen te brengen nadat zij een eind hadden gemaakt aan 400 jaar Turkse overheersing van het Bijbelse land. Met de val van het Ottomaanse Rijk kwam er een einde aan een bijna vier eeuwen lang bestuurd moslimrijk. Er bestonden in die periode geen afzonderlijke Arabische staten. In mei 1916 sloten Engeland en Frankrijk een geheime overeenkomst voor de opsplitsing van dat rijk. Frankrijk eigende zich SyriŽ en Libanon toe en Groot-BrittanniŽ ging het mandaatgebied Palestina besturen. Gedurende deze periode bestonden de landen SyriŽ, Libanon, Irak, Saoedi-ArabiŽ etc nog niet. De Russische Revolutie en de stichting van het Derde Rijk in Duitsland dreven grote groepen joden richting het aloude vaderland. Op 2 november 1917 werd namens de Engelse regering door Lord Balfour, de toenmalige minister van buitenlandse zaken, de Balfour-declaratie afgelegd ten gunste van de zionisten (Chim Weizmann, Sokolov, e.a.) naar aanleiding van hun verzoek in het aloude moederland, een autonome Joodse staat op te richten. De verklaring luidt als volgt íDe regering van Zijne Majesteit ziet met welgevallen de oprichting van een nationaal tehuis voor het joodse volk in Palestina tegemoet en zal zich naar best vermogen inspannen om het bereiken van dit doel te vergemakkelijken, met dien verstande evenwel dat niets zal worden ondernomen wat schade zou toebrengen aan de burgerlijke en godsdienstige rechten van de bestaande niet-Joodse gemeenschappen.í Frankrijk, ItaliŽ en de VS betuigden hun instemming met de in de Balfour-declaratie vastgelegde politieke gedragslijn.

In 1919 vond de Feisal-Weizmann samenwerkingsovereenkomst en Vredesconferentie plaats in Parijs waarbij Emir Feisal, door de hele wereld erkend als de enige Arabische leider, de Balfour declaratie volledig aanvaarde. Feisal zei zich te verheugen op de samenwerking tussen joden en Arabieren en noemde de voorstellen van de Zionistische organisatie over de grenzen zelfs "bescheiden"en "juist". Bij besluit van de opperste raad der geallieerden werd ĎPalestinaí in 1920 officieel als mandaatgebied aan Engeland toegewezen en werd dit land met de uitvoering van de verklaring belast.

IsraŽls recht op het land ligt vast in een aantal bindende documenten. Eerst is daar de resolutie die is aangenomen tijdens de San Remo conferentie die is gehouden van 19 tot 26 april 1920 door de eerste-ministers van Frankrijk (Millerand), Groot BrittanniŽ (Lloyd George) en ItaliŽ (Nitti) en Japanse, Griekse en Belgische afgevaardigden. In deze resolutie is de bewoording uit de Balfour Declaratie overgenomen. Ook de 52 regeringen van de landen van toenmalige Volkenbond (waarvan 25 Europese landen) erkenden tijdens een bijeenkomst op 24 juli 1922, op hun beurt het Britse mandaat en de rechtmatigheid van de in de Balfour-declaratie uitgedrukte beginselen waaronder de grenzen van het aan het Joodse volk toebedeelde grondgebied. (zie afbeelding)

Met de Anglo-American Convention van 3 december 1924 respecteerden de Verenigde Staten, die geen deel uitmaakten van de Volkenbond, het Palestina-mandaat. ĎDe San Remo-resolutie, is bindend internationaal recht en is als deel van de boedel van de Volkenbond overgegaan naar zijn opvolger, de Verenigde Naties.  De volle soevereiniteit over het land van IsraŽl is daarbij aan het Joodse volk overgedragen. Na afloop van het mandaat blijven volgens volkenrechtelijke principes alle aan genoemde regelingen inherente rechten van het Joodse volk overeind.í Evenzo geldt dat sinds de Anglo-American Convention -hoewel verlopen -de rechten van het joodse volk tevens door de VS moeten worden gerespecteerd.

Tevens werd de Britten opgedragen om ,, zich alle moeite te getroosten om Joodse immigratie te stimuleren, om het land te bevolken en om het Joodse Nationale Thuis te garanderen.Ē Maar vanaf het begin hebben de Britten onder druk van het Arabische nationalisme, de bindende afspraken genegeerd en de immigratie van Arabieren naar dat deel wat aan het Joodse volk was toegewezen, gestimuleerd.  Reeds in 1922 werd in het zgn. witboek van Churchill de draagwijdte van de Balfour-declaratie beperkt; daarin wordt ontkend dat het de bedoeling was een uitsluitend Joods Palestina op te richten. De Balfour-declaratie werd uiteindelijk tot het westen van de Jordaan gelegen gedeelte van ĎPalestinaí beperkt waardoor 80 procent van het aan IsraŽl toegezegde land,  volkomen illegaal, aan de Arabieren werd overgedragen.

 

Het niet eerbiedigen door de Britten van de bindende resoluties, heeft de Arabische moslims alle gelegenheid gegeven, IsraŽls legale recht op het land te bestrijden. Met hulp van historische leugens en met hulp van buitenaf, waaronder Europa -dat zo plechtig de resolutie van de Volkenbond had aanvaard -probeerden/ proberen ze het bestaan van IsraŽl uit te wissen. Er bestaat geen enkele juridische grond, ook niet in het internationale (humanitaire) recht, waarvoor IsraŽl verplicht is eenmaal aan het Joodse volk toegekende politieke en nationale rechten op te geven. Stichting van een Palestijnse staat, gebaseerd op VN-resoluties zijn volledig  in strijd met vroegere bindende documenten.  Het is volkomen absurd en illegaal dat men van  IsraŽl eist dat het nogmaals een deel van de overgebleven 20 procent dient af te staan aan een door de wereld gecreŽerd volk, dat geen enkele historisch recht op het land heeft en  dat haar vernietiging na streeft. EuroBabel draagt verantwoordelijkheid voor eerder gemaakte afspraken, die zij in het verleden in Volkenbondverband verricht hebben: bekrachtiging van het Palestina-mandaat. Ook de rest van de wereld negeert de bindende afspraken, en doen net of ze niet meer bestaan. Zij noemen de Bijbelse gebieden Samaria en Judea Ďde Westoeveríof Ďde Palestijnseí gebieden en verkondigen massaal de leugen dat IsraŽl deze gebieden bezet houdt.

(*)De publieke aankondiging van Adolf Hitler in 1922 dat als hij eenmaal de macht krijgt "de uitroeiing van de Joden mijn eerste en belangrijkste taak zal zijn" werd in de jaren daarna volledig door de Britten genegeerd, ook toen Hitler in 1933 zijn woord bij de daad voegde door een ongekende terreurcampagne tegen de Joden te starten. De wereld, de kerken, alles en iedereen keek toe hoe Hitler met ongeŽvenaarde en primitieve wreedheid de Joden begon te vervolgen.(* bron: tijdlijn Wim Kortenoeven uit themanummer van IsraŽl Aktueel september 1999).De Engelse politiek werd door imperiale motieven geleid. Vooral in verband met de rijke oliebronnen van het Midden-Oosten wilden de Engelsen de Arabieren te vriend houden. Daarom hebben zij reeds de toegestane Joodse immigratie getraineerd en beperkt, volkomen ongevoelig voor de wreedheid die zij daarmee tegen een toch al zo afschuwelijk gemarteld volk begingen.

Dit leidde uiteindelijk steeds vaker tot Arabische moordparijen op joden. Op een vrijdag in 1929 verspreiden Arabische leiders het gerucht dat de joden van plan waren de Al-Aqsa moskee te verwoesten en predikte de Moefti van Hebron in de moskee "Dood aan de joden" met als resultaat dat er 67 joden door hun Arabische buren in koelen bloede werden vermoord. Pierre van Paassen, een verslaggever die ter plaatse was beschreef de horror als volgt: "De doden lagen in de tuin en in de synagoge met doorgesneden kelen en in elkaar geslagen lichamen". Deze joden woonden al vele generaties in Hebron de tweede heilige plaats van het Jodendom. In heel Judea woonden joden, met uitzondering van de periode 1948-1967. Dat was het gevolg van de etnische zuiveringen bij de bezetting door JordaniŽ in 1948.Ook in Jeruzalem werden joden vermoord die daar al generaties woonden. In 1936 vond er een Arabische pogrom plaats waarbij 510 joden werden vermoord. Deze moordpartij werd georganiseerd door de Groot-Moefti van Jeruzalem Hai Amin al Hoesseini, met financiŽle steun van de naziís. De joden zagen zich ten gevolge van dit soort aanslagen genoodzaakt een eigen leger op te bouwen, "De Haganah ". Intussen was Hitler in Duitsland begonnen met de opbouw van een schrikbewind zoals de wereld nog nooit had aanschouwd.

Geheel door duistere machten geleid, begon Hitler aan de Tweede Wereldoorlog en aan de moord op zes miljoen joden. Een gebeurtenis waaraan ook vele andere landen en personen hun handen vuil hebben gemaakt.De uitroeiing van de joden werd niet door Hitler uitgevonden, maar was reeds lang voor zijn aantreden in kannen en kruiken.Alleen moesten de organisaties nog een dwaas hebben die zich garant zou stellen om hun verantwoordelijkheid op zich te nemen en de schuld. De firma Hollerith, die de sorteermachines om alle joden snel te kunnen uitfilteren, van ponskaarten voorzag, verspreidde een affiche die niets aan de verbeelding overlaat. In zijn boek "IBM en de Holocaust" toont Edwin Black op Blz.137 een foto van die affiche. Een ponskaart met daarin een verbrandingsfabriek met rokende schoorsteen onder toezicht van het "alziend oog" zoals ook op het Amerikaanse 1 dollar voorkomt.Van wat er werkelijk bekokstoofd wordt in de wereld van de "Elite" en hun lakeien, heeft de geschiedenis nog maar weinig losgelaten.Churchill en Roosevelt lieten 6 miljoen Joden omkomen. In mei 1939 vertrok het schip ĎSt. Louisí uit Hamburg, met Joden die geldige visums voor Cuba hadden. De Amerikaanse onderminister van Buitenlandse zaken cancelde echter de visa en het schip keerde naar Duitsland terug. Het gevolg laat zich raden: De meeste Joden stierven in Hitlers concentratiekampen

Toen de eerste vernietigingskampen werden gebouwd waren niet alleen de Engelsen daarvan op de hoogte maar ook vele anderen. Men had met een aantal bombardementen zo een eind aan de bouw van bijvoorbeeld Auschwitz kunnen maken, maar men deed niets.Op het internet staan vijf miljoen luchtfotoís die tijdens de Tweede Wereldoorlog zijn gemaakt. Destijds hebben de geallieerden ze gebruikt om strategieŽn te bepalen. De fotoís, gemaakt door RAF-piloten, laten gebeurtenissen zien als D-Day, het tot zinken brengen van de Duitse Bismarck en de jodenvervolging . Er staan fotoís bij uit 1944 toen de vernietigingskampen op volle toeren draaiden waaronder die van Auschwitz. Men ziet de rookpluim uit de verbrandingsovens komen. ( Zie: www.evidenceincamera.co.uk ) Het is een van de onbegrijpelijkste mysteries van de Tweede Wereldoorlog waarom de spoorlijnen, de gaskamers en het hele vernietigingskamp Auschwitz-Birkenau nimmer is gebombardeerd. Toch wisten de geallieerden exact waar de kampen zich bevonden, hoe groot ze waren en waar de gaskamers stonden. Terwijl christenen in de omgeving van de vernietigingskampen naar de kerk gingen, werden op korte afstand grote aantallen joden vermoord waaronder ouden van dagen, kinderen, baby,s en zwangere vrouwen, allen werden als beesten de gaskamers in gedreven. Wat een onvoorstelbare wreedheden is dit joodse volk aangedaan.

Toen de oorlog afgelopen was keerden tien miljoen vluchtelingen terug naar huis en haard. Dit voorrecht was voor de meeste overgebleven joden niet weggelegd. Hun gezinnen en families waren uitgeroeid en gemeenschappen waarvan zij deel hadden uitgemaakt waren in de meeste gevallen volledig verdwenen. De enkeling die bevrijd werd stond bijna naakt voor de wereld, gehuld in een gevangenenuniform met schoenen met houten zolen eraan. Ze bezaten niets, zelfs geen ondergoed, sokken of een zakdoek. Ze waren mager als skeletten, vel over been. Zij die na al de jaren van verschrikking huiswaarts keerden ontdekten dat ze van hun bezittingen waren beroofd. Velen van hen werden niet eens meer binnengelaten in hun eigen huizen. De nieuwe Ďbezittersí (dikwijls hun eigen buren) deden alsof ze hen niet kenden. Hun eigen schilderijen hingen nog aan de muur en hun meubilair stond nog in de kamer. En zo ging het in heel gelovig Europa! Men had niet meer op hun terugkeer gerekend en alles wat te roven viel, geroofd.Voor de meeste ontheemden was er nog maar een oplossing en dat was vertrekken naar het oude land van hun vaderen. Terwijl in heel de wereld de kreet van afgrijzen nog naklonk over de massamoord door Hitlers beulen, ontzag de Engelse regering zich niet, de terugkerende Joodse ballingen door haar ambtenaren te laten opjagen en naar kampen op Cyprus te transporteren of zelfs naar Duitsland terug te voeren.Inplaats van het besluit van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties te respecteren, waartoe zij als lid verplicht was, ging zij het zoveel mogelijk saboteren en gemene zaak met de Arabieren maken.

Zo vertrok ook het schip Exodus in 1946 met 4500 joden, waaronder 1500 kinderen richting IsraŽl. Maar inmiddels hadden de Engelsen hun troepen die in Europa overbodig waren geworden, naar Palestina gedirigeerd om daar de overlevenden tegen te houden of onder te brengen in interneringskampen. Soms werden ze gewoonweg terug gestuurd. Zo werd ook het schip de Exodus bij Haifa tegengehouden en teruggestuurd naar Hamburg.

 Schip Exodus.

Nadat een Engels-Amerikaanse onderzoekscommisie zich over deze netelige situatie had gebogen, kwam het besluit dat de ontheemden met onmiddellijke ingang in Palestina toegelaten moesten worden. De sterke toename van het aantal joodse immigranten leidde ertoe dat de arabieren het verzet tegen hun aanwezigheid steeds verder opvoerden. De Haganah sloeg hard terug waarbij de Engelsen ook niet werden ontzien. In mei 1946 verleende de Britse regering onafhankelijkheid aan Transjordanie (Oost Palestina) waar de Palestijnse Arabieren het recht op zelfbeschikking konden verwezelijken. Vervolgens gaven de Britten de mandaat opdracht terug aan de internationale gemeenschap. Op 29 november 1947 stelde de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties een deling voor van het gebied ten westen van de rivier de Jordaan, het gebied dat door de Volkerenbond al in zín geheel aan Israel was toegewezen.(zie afbeelding)

 

Daar moesten twee staten worden gesticht, een Joodse en een Arabische. Met deze volkomen illegale beslissing kregen de Palestijnse Arabieren zelfs een tweede land toegewezen.Deze diefstal  leverde de Palestijnen maar liefst 82.7 procent land op en de Joden 17.3 procent wat ook nog eens voor 65 procent bestond uit woestijn . De Arabieren wezen de voorstellen echter onvoorwaardelijk van de hand en waarschuwden dat er rekening gehouden moest worden met fel verzet van hun kant tegen dit verdelingsplan. Op 13 mei 1948 verlieten de Engelsen overhaast hun mandaatgebied in de hoop dat de Arabieren daarna snel met de joden zouden afrekenen.De dag daarop riep David Ben Goerion de staat IsraŽl uit. Er ging een golf van geestdrift en ontroering door de harten van het Joodse volk bij het bekend worden van de proclamatie. Na bijna 2000 lange jaren van wachten, van lijden, van vernedering en van onuitsprekelijke wanhoop had Gods volk eindelijk het eigen vaderland terug. De Psalmist zei het al.

Psalm69:36, 105:8 Want God zal Sion verlossen en de steden van Juda bouwen, opdat zij daar wonen en het bezitten. Hij gedenkt voor eeuwig aan zijn verbond, het woord, dat Hij gebood aan duizend geslachten, dat Hij met Abraham sloot.....

Ook de profeten spraken van een tijd van wederoprichting aller dingen. Een tijd dat God zich opnieuw over Zijn volk zou ontfermen. Bijbelgetrouwe mensen hebben altijd geloofd dat deze gebeurtenis ooit nog eens zou plaatsvinden. Zij waren dan ook niet echt verrast toen dit wonder zich voltrok. Het was immers God Zelf die de oude profeten de woorden in de mond had gelegd over het herstel van IsraŽl en de terugkeer van het volk uit de natiŽn?

Ezechiel36:24 Ik zal u weghalen uit de volken en u bijeen vergaderen uit alle landen, Ik zal u brengen naar uw eigen land; Gij zult wonen in het land dat Ik uw vaderen gegeven heb; gij zult Mij tot een volk zijn en Ik zal u tot een God zijn.

Jesaja 43:6 Ik zeg tot het Noorden: Geef, en tot het Zuiden: Houd niet terug, breng Mijn zonen van verre en Mijn dochters van het einde der aarde.

Hosea14:5-6-7 Ik zal hun afkerigheid genezen, Ik zal hen vrijwillig liefhebben, want Mijn toorn keert zich van hen af. Ik zal zijn als de dauw voor IsraŽl, hij zal bloeien als een lelie..... Zijn loten zullen uitlopen; zijn pracht zal zijn als die van een olijfboom en zijn geur als die van de Libanon.

Jesaja 61:4 Zij zullen de overoude puinhopen herbouwen, het verwoeste uit vroeger tijd doen herrijzen en de steden vernieuwen, die in puin liggen, die verwoest hebben gelegen van geslacht tot geslacht. 

Het verzet waar de Arabieren mee gedreigd hadden, begon een dag nadat Ben Goerion de staat IsraŽl had uitgeroepen. De nauwelijks 650.000 joodse overlevenden van de Holocaust en de Arabische pogroms zagen zich tegenover een overmacht geplaatst van vijf Arabische legers ( van Egypte, SyriŽ, TransjordaniŽ, Libanon en Irak) met naar schatting 1 miljoen Arabische troepen. Het was de bedoeling om IsraŽl van de kaart te vegen. Azzam Pasja, secretaris-generaal van de Arabische Liga, beloofde trots: ,, Dit wordt een uitroeiingsoorlog en een slachting die groter zal zijn dan de Mongoolse slachtingen en de Kruistochten." De Arabische woordvoerder Jamal Hoesseini riep Ďdat de bodem van Palestina gedrenkt zal worden in bloedÖí Ze hadden schaamteloos met de naziís gecollaboreerd, actief meewerkend aan ís werelds ergste genocide. De geestelijken van de Al-Azjar Universiteit in CaÔro, het meest prestigieuze instituut van islamkennis, riepen op tot jihad. De Arabieren weigerden elke coŽxistentie met de inferieure dhimmiís, niet islamieten, en vielen ogenblikkelijk het dwergstaatje IsraŽl binnen, het startsein voor de eerste IsraŽlisch Arabische oorlog. Zelfs de VN veroordeelden deze aanval.

De Arabieren werden gewoon getraind en bewapend door de Britten en de Fransen, die de Arabische oliedollars goed konden gebruiken. Het Jordaanse leger werd geleid door Engelse officieren en de luchtmacht van Engeland, de RAF, vocht tegen de IsraŽliís om het Egyptische luchtruim te verdedigen.De IsraŽliís daarentegen hadden niet ťťn tank of zelfs maar een kanon. De luchtmacht bestond uit negen verouderde vliegtuigen. 600.000 joden tegen 45 miljoen Arabieren. 18.900 soldaten namen het op tegen een overweldigende Arabische overmacht. Deze oorlog koste 6373 IsraŽliís het leven. De begraafplaats op de Herzl berg telt vele graven zonder namen. Dit zijn de graven van de Holocaust overlevenden die naar IsraŽl kwamen om mee te helpen in de strijd tegen de Arabieren en het voortbestaan van de Joodse natie. Niemand had tijd om hun namen te noteren. De VN deed niets en Europa keek meewarig toe toen het joodse volk wederom in doodsnood verkeerde. IsraŽl kreeg wel hulp uit Jan Masaryks Tsjechoslowakije, dat IsraŽl van wapens voorzag omdat die een tweede, definitieve slachting van de joden zag dreigen. De Palestinacommissie van de VN rapporteerde op 16 februari 1948 dat de Arabieren alle VN-resoluties aan hun laars lapten. Wat op een vernietiging van IsraŽl had moeten uitdraaien werd een regelrechte catastrofe voor de Arabische legers. Ondanks hun enorme overmacht aan manschappen en wapens zagen zij zich geen kans om hun plannen uit te voeren. Dat IsraŽl deze oorlog won was niets anders dan een mirakel. Het was de hand van God die hen had beschermd.

Jesaja 41:10 -14Ė vrees niet, want Ik ben met u, zie niet angstig rond, want Ik ben uw God Ik sterk u, ook help Ik u, ook ondersteun Ik u met mijn heilrijke Rechterhand. Vrees niet, gij wormpje Jacob, gij volkje IsraŽl! Ik ben het, die u help; luidt het woord des Heren, en uw Verlosser is de Heilige Israels.

Alleen het door Engeland getrainde en bewapende leger van koning Abdallah van JordaniŽ was enigszins tegen IsraŽl opgewassen. De Jordaniers maakten zich zelfs meester van een deel van Jeruzalem waaronder de Kotel (Klaagmuur). Ook werden de joden uit de oude stad verdreven en alles wat aan hen herinnerde verwoest. De gevechten duurden met enkele onderbrekingen voort tot begin 1949. Toen bereikten de Verenigde Naties een staakt-het-vuren, dat werd gevolgd door vrij vruchteloze onderhandelingen op het Griekse eiland Rhodos. Het resultaat was dat de Bijbelse gebieden Samaria en Judea Ėvolledig ten onrechte bestemd voor de Arabisch-Palestijnse staat- door JordaniŽ werd bezet en in 1954 werd geannexeerd terwijl Egypte de Gazastrook bezet hield. Het zijn dus de Arabische staten, die de Arabische Palestijnen van hun zogenaamde Ďlegitieme rechtení, die ze in 1947 van de Verenigde Naties hadden gekregen, hebben beroofd. De oorlogstoestand bracht een stroom van zoín 350.000 ( deze aantallen werden later opgedreven) Arabische vluchtelingen op gang naar de Arabische landen. Door de Joden het land uitgejaagd, zo zei men, maar de waarheid is dat veel Arabieren vertrokken omdat hun leiders daarop aandrongen. Zo riep onder meer de moefti van Jeruzalem alle Arabieren op het land zo snel mogelijk te verlaten, omdat ze het gevaar liep anders gedood te worden door de Arabische troepen. "Onze legers staan klaar aan de poorten en zullen alles en iedereen uitroeien om ons land vrij te krijgen". (Zie voor meer informatie: IsraŽl en de PLO begin tekst). Daarnaast werd tijdens propagandistische radio uitzendingen IsraŽl beschuldigd van wreedheden tegen de Arabische bevolking. Dat deed duizenden besluiten het land te verlaten.

Bovendien zouden burgers die geen gehoor gaven om te vertrekken worden beschouwd als overlopers. De vluchtelingen zouden volgens de Arabische leiders weer naar hun huizen kunnen terugkeren, zodra de nieuwe staat IsraŽl was veroverd en de overgebleven Joden de zee in waren gedreven. Maar dat liep even anders. Door de nederlaag van de Arabische wereld zaten de vluchtelingen die dachten snel naar huis terug te kunnen keren, vast in de omliggende Arabische staten waar ze veelal in vluchtelingenkampen waren ondergebracht. Terugkeer was aan het eind van de jaren veertig wellicht nog mogelijk geweest als de Arabieren tenminste bereid waren geweest in vrede met het Joodse volk te leven. Maar dat waren ze helaas niet. Toen niet, en nu nog niet! Zelden hoort men iets over de 820.000 Joodse vluchtelingen die zich na het oprichten van de staat IsraŽl genoodzaakt zagen de Arabische landen waar zij woonden te ontvluchten met achterlating van alles wat zij en hun families soms generaties lang hadden opgebouwd.520.000 van hen vestigden zich in IsraŽl.

De terugkeer van het Joodse volk naar het land hunner vaderen is een van de grootste wonderen die de wereld ooit heeft aanschouwd en een duidelijke bevestiging van de Bijbelse profetieŽn. Sinds de komst van de joden is het land onherkenbaar veranderd. Miljoenen bomen zijn er geplant door het hele land. Op berghellingen, in dalen en in delen van de woestijn. Bossen met pijnbomen, dennen, cypressen en eucalyptussen, en velden vol met allerlei soorten vruchtbomen. Een van de mooie voorbeelden is de vlakte van Jisreel. In 1920 lag dit gebied geheel braak, overwoekerd door gras en moerassen waarin de malariamug heerste. Alleen op de heuvels rondom lagen een paar kleine Arabische dorpjes. Nu ziet men overal bloeiende velden, boomgaarden, akkerland en Kibboetsiem. Ook dit is allemaal door de profeten voorzegd.

Ezechiel 36:8-35-36. Maar gij bergen van IsraŽl, zult uw takken voortbrengen en uw vruchten dragen voor Mijn volk IsraŽl.En men zal zeggen; Dit land dat verwoest was, is geworden als het hof van Eden; de steden die, verwoest en vernield, in puin lagen, zijn weer versterkt en bewoond. Dan zullen de volken die om u heen overgebleven zijn, weten dat Ik, de Here, herbouwd heb wat vernield was en beplant heb wat verwoest was. Ik, de Here, heb het gesproken en Ik zal het doen.

Het grote teken sinds 1948 is dat de Vijgeboom IsraŽl aan het uitbotten is. Sinds die datum heeft de wereld de geboorte mogen meemaken van de staat IsraŽl in het oude land van hun vaderen. Geen enkele vorige generatie heeft dit teken mogen zien en dat geeft aan hoe laat het inmiddels is op Gods tijdklok. In het beeld van de Olijfboom spreekt Paulus van een wortel, van natuurlijke takken en van takken die van elders zijn ingeŽnt. De wortel en het verbond begint bij Abraham, Isašk en Jacob. Vanuit de wortel is de Olijfboom gegroeid. De natuurlijke takken zijn de nakomelingen, het volk van IsraŽl. Dan blijkt dat na de verwerping van Jezus, er wilde loten in de boom worden ingeŽnt. Deze wilde loten zijn de mensen uit de heidenwereld die tot geloof en wedergeboorte in Jezus Christus zijn gekomen. De levende gemeente van Jezus, ingelijfd in IsraŽl, ingeŽnt in de edele Olijfboom. In Galaten staat het zo;

Galaten 3:7-14-29. Gij bemerkt dus, dat zij, die uit geloof zijn, kinderen van Abraham zijn. Zo is de zegen van Abraham tot de heidenen gekomen in Jezus Christus, opdat wij de belofte des Geestes ontvangen zouden door Geloof. Indien gij nu van Christus zijt, dan zijt gij zaad van Abraham, en naar de belofte erfgenamen.

Zo is Abraham de vader van vele volken geworden; zijn geslacht is inderdaad even talrijk als de sterren des hemels en het zand der zee. De les van de Vijgeboom is dat het fysieke herstel van IsraŽl sinds 1948 in gang is gezet en dat het geestelijk herstel daarop zal volgen bij de wederkomst van de Messias. Zoals de voorzegde rampspoed over het Joodse volk is gekomen zo zal ook de zegen over hen worden uitgestort. De gebeurtenissen die zich nu rond IsraŽl voordoen, hebben profetische dimensies. Niemand zal ooit nog in staat zijn het Joodse volk uit hun land te verdrijven,want God zal daar Persoonlijk op toe zien. Dat wil niet zeggen dat al het leed voor IsraŽl geleden is want de wereld is Gods volk vijandig gezind en de Arabische buren maken zich op voor een volgende confrontatie. Maar dit zal voor hen op een drama uitlopen want God heeft niet alleen gesproken maar zal straks ook handelend optreden.

Jesaja 41:11 Zie, allen die tegen u in woede ontstoken zijn, staan beschaamd en worden te schande, de mannen die u bestrijden worden als niets en komen om.

Genesis12:3 Ik zal zegenen wie u zegenen, en wie u vervloekt zal Ik vervloeken.

Wie voor IsraŽl is zal Gods zegen ontvangen en wie tegen is zal Hij vervloeken. Als Jezus straks naar de aarde terugkeert om Zijn volk voorgoed te bevrijden dan zal Hij de volken van de aarde rekenschap vragen voor hun gedrag ten aanzien van IsraŽl.

Joel 3:1-2 Want zie, in die dagen en te dien tijde, wanneer Ik een keer zal brengen in het lot van Juda en van Jeruzalem, zal Ik alle volken verzamelen en afvoeren naar het dal van Josafat, en Ik zal aldaar met hen in het gericht treden ter oorzake van Mijn volk en van Mijn erfdeel IsraŽl, dat zij onder de volken verstrooid hebben, terwijl zij Mijn land verdeelden, en over Mijn volk het lot wierpen.....

Nog steeds wordt Jeruzalem door de heidenen vertrapt. IsraŽl strijdt om zijn bestaansrecht in het midden van een overmacht aan Arabische naties en ĎPalestijnseíterreurbendes. Maar desondanks heeft IsraŽl een moderne staat weten op te bouwen. En de gehele overige wereld, christelijk of niet-christelijk, is dusdanig vervreemd van het heilsplan van God naar Bijbels perspectief, dat zij met een natte vinger meebeslissen over land en volk van IsraŽl. De wereld wil het Joodse volk niet. Die weerzin wordt al beschreven in Psalm 83:5, waar gezegd wordt: Komt laten wij hen als volk verdelgen, zodat aan de naam van IsraŽl niet meer wordt gedacht. Dit is niet slechts een achterhaalde uitspraak uit een ver verleden, maar het plan van de Arabische wereld en eigenlijk de hele wereld. (*) Op 10 oktober 1960 hield de IsraŽlische minister van Buitenlandse zaken Golda Meir een toespraak voor de Verenigde Naties, waarin ze de Arabische leiders dringend opriep om met IsraŽl over een vredesakkoord te onderhandelen. De Egyptische dictator Gamal Abdal Nasser antwoordde op 15 oktober van dat jaar dat Egypte IsraŽls bestaansrecht nooit zou erkennen. Op 8 maart 1965 riep Nasser: ,, We veroveren Palestina niet met haar bodem bedekt met zand, maar met haar bodem gedrenkt in het bloed.Ē Een paar maanden later zei hij: ,, Ons doel is het volledige herstel van Palestina, oftewel de vernietiging van IsraŽl. Ons eerste doel: vervolmaking van de Arabische militaire macht. Ons nationale doel: de vernietiging van IsraŽl.Ē Op 15 mei 1967 mobiliseerde Egypte, op 18 mei mobiliseerde SyriŽĒ. Op 16 mei stuurde Nasser de VN-noodtroepen weg, die sinds 1956 in de SinaÔ waren gestationeerd. Op 18 mei 1967 was op de zender De Stem van de Arabieren te horen: ďDe enige methode die we zullen aanwenden is totale oorlog, die de vernietiging van de zionistische entiteit zal inhouden.Ē

Op 20 mei 1967 meldde de Syrische minister van Defensie Hafez Assad: ,, Onze troepen kunnen de bevrijding gaan uitvoeren, om de zionisten van het Arabisch grondgebied te verdrijvenÖIk, als militair, geloof dat de tijd gekomen is om de vernietigingsslag toe te brengen.Ē Op 22 mei sloot Egypte de straat van Tiran af voor alle IsraŽlische schepen en alle schepen bestemt voor Eilat Ėvolledig in strijd met de VN-akkoorden hierover. Ze blokkeerden IsraŽls enige aanvoerroute vanuit AziŽ en de olietoevoer vanuit PerziŽ. Nasser daagde IsraŽl uit: "De joden noemen de blokkade een oorlogsdaad. Ik antwoord ze: kom maar op! We zijn klaar voor een oorlog.ĒOp 27 mei riep Nasser: ďOns primaire doel is de vernietiging van IsraŽl. Het Arabische volk wil vechten. We zullen coŽxistentie met IsraŽl nooit accepteren. De oorlog met IsraŽl bestaat al sinds 1948.Ē Koning Hoessein tekende een verdedigingspact met Egypte op 30 mei. Nasser zei bij die gelegenheid: ,, De legers van Egypte, JordaniŽ, SyriŽ en Libanon staan aan de grenzen van IsraŽl en achter ons staan de legers van Irak, Algerije, Koeweit, Soedan en de gehele Arabische natie. De wereld zal van ons versteld staan. Vandaag weten ze dat de Arabieren klaar staan voor de strijd, het uur is gekomen. Nu gaat het nog om actie en niet om verklaringen.ĒOngeveer 465.000 Arabische soldaten, meer dan 2880 tanks en 810 vliegtuigen omsingelden IsraŽl.Om vernietiging te voorkomen besloot IsraŽl niet lijdzaam ten onder te gaan en besloot op 5 juni een preventieve aanval op Egypte.Na slechts zes dagen oorlog wisten de IsraŽlische troepen zich uit de omsingeling te bevrijden en waren de gezamenlijke Arabische legers volledig verslagen.

Ook interesseert het de wereld van vandaag geen zier dat perfide nazi propaganda tegen IsraŽl en de Joden in het algemeen dagelijkse kost is in het Midden Oosten. De knuffelgevoelens van de Europese leiders voor de namaak Filistijnen is ronduit verbijsterend. Naast het misselijkmakende beleid van de leiders in Brussel, zijn er nog de verschillende organisaties die er alles voor over hebben, IsraŽl te demoniseren. Ooit deelde het Palestina Komitť pamfletten uit die vertelden hoe de duivelse IsraŽlische luchtmacht geboobytrapt speelgoed uitgooide boven de kampen van Palestijnse vluchtelingen. De naziís hadden dit soort propagandamateriaal ook al gebruikt, maar toen waren het de Amerikanen en de Engelsen die hiervan beschuldigd werden. Wat het meest triest is, is dat er vandaag nog steeds mensen zijn die deze smerige leugens geloven. Ook de Amerikaanse presidenten doen mee aan het vervalsen van bindende resoluties. Zo zei onder meer Bill Clinton op 16 december 1996: ĎDe nederzettingen zijn absoluut een obstakel voor de vredeí. Hij doelde daarmee op de volkomen legale Joodse plaatsen in Samaria, Judea en Gaza. Het roept ergernis op als in de internationale media Arabische propaganda als feiten worden weergegeven. De hele Arabische desinformatiemachine gaat ongecontroleerd zijn gang. Het is opmerkelijk hoe de Arabische propaganda erin is geslaagd  het vraagstuk van de ĎPalestijnení te laten aanvaarden als gevolg van Joodse agressie.

 

Te lang hebben antisemieten gelegenheid gehad het jodendom te demoniseren in deze allerminst van jodenhaat bevrijde wereld. De meeste christelijke regeringen en ook kerken weigeren IsraŽls recht op Jeruzalem te erkennen. Men mag verwachten dat ze de Bijbel kennen waarin op dramatische wijze wordt verteld -en door de profeten voorzegd -over de plaats die deze stad inneemt in de drieduizend jaar oude geschiedenis van het volk van IsraŽl. De wereldleiders negeren de onbetwistbare Joodse waarheid en omarmen de fantastische onzin van een islamitisch-religieus recht en de leugenachtige islamitische aanspraak op de Heilige Stad. De christelijke naties hebben zelfs actief en meedogenloos met de Arabieren gecollaboreerd bij het in de lopende geschiedenis implanteren van een schandalig op niets gebaseerde leugen, die, zo benadrukken zij impliciet, de Joodse waarheid moet vervangen.

 

Naast de bindende resoluties, die vandaag nog onveranderd van kracht zijn, welke IsraŽls recht op het land bewijzen, bestaat Gods Woord. Honderden Bijbelteksten laten niets aan duidelijkheid te wensen over aan wie het land toebehoort.

 

Jeremia 31:4-5 ĎWeder opbouwen zal Ik u, zodat gij gebouwd wordt, jonkvrouw IsraŽls. Opnieuw zult gij u tooien met tamboerijnen en uittrekken in vrolijke reidans; gij zult weer wijngaarden planten op de bergen van Samaria, en wie ze planten, zullen ook de vrucht genieten.í

Wie denkt dat de huidige problemen in het Midden-Oosten op vreedzame manier op te lossen zijn, zal bedrogen uitkomen. De wereld heeft IsraŽl aangewezen als zondebok voor alle problemen en intussen Arabische landen opnieuw bezig met het treffen van voorbereidingen voor een volgende oorlog. Vanaf de oorlog van 1967 heeft IsraŽl een politiek van toegeven aan de Arabieren, toegepast. Het resultaat is geweld, blinde haat en moord. Na de Yom Kippoeroorlog van 1973 bood Abba Eban de Arabieren in vloeiend Arabisch een eervolle vrede aan. Korte tijd later vatte hij zijn ervaring in de tot op heden meest geciteerde zin van een IsraŽlische diplomaat samen met de woorden: ,, De Arabieren laten geen gelegenheid voorbijgaan,een gelegenheid voorbij te laten gaan."

De profeten hebben vertelt dat het herstel van IsraŽl, en geen andere gebeurtenis, het teken zou zijn dat het aftellen is begonnen. De herrijzenis van IsraŽl is een mirakel, een wonder, het is een Gods wonder! Het is wonderbaar dat wij vandaag in een tijd leven waarin wij mogen zien dat alles voor de grote dag van de wederkomst van Jezus in gereedheid wordt gebracht. IsraŽlis terug in het land dat God onder ede aan hen heeft beloofd.

De Here, de God van IsraŽl, gaat door met het uitvoeren van het verlossingsplan van Zijn volk. De Koning van IsraŽl, Jeshua haMessiach, is op weg naar Jeruzalem.

Zie ook: Gods beloften aan israŽl

Bronnen: Hal Lindsey,De Laatste Veldslag,Uitgeverij Novapres. Tom Hess, Wacht niet op de jagers,Stichting Hebron Twente, Almelo. Aish.com Crash Course in Jewish History, door Rabbi Ken Spiro. Rene Pache, De Komende Christus, Novapres, Laren. Jan Willem van der Hoeven,Babylon of Jeruzalem, Uitgeverij Novapres Apeldoorn 1994. Lester Sumrall, NIW, artikel van Victor Polak, 29 november 2002.Djihaad, De heilige oorlog, Gazon Uitgeverij,ís-Gravenhage. Lance Lambert,IsraŽl is Uniek en De dag breekt aan, Chai pers. Tim La Haye, Het begin van het einde, Novapres Laren. Robert De Telder, De Nieuwe Orde in opkomst, Uitgeverij ŠKSENT.Het zoeklicht, 3 mei 2003.Aish.com "The British Mandate", door Rabbi Ken Spiro.

Zie ook: inhoudsopgave